Słowiński Park Narodowy to jeden z dwóch nadmorskich parków narodowych w Polsce, powołany przede wszystkim dla ochrony unikatowego w Europie pasa wydm ruchomych. Bogactwo przyrody ożywionej i nieożywionej sprawia, że obszar ten wyróżnia się nie tylko w skali kraju, lecz także całego kontynentu.
Po wejściu Polski do Unii Europejskiej w 2004 r. uznano wyjątkową wartość przyrodniczą tego miejsca. Utworzono tu specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 – Ostoja Słowińska (PLH 220023). Jej znaczenie podkreśla fakt wpisania do międzynarodowych sieci ochronnych, m.in. HELCOM BSPA, Rezerwatu Biosfery UNESCO MAB czy obszarów Ramsar.
Ostoja obejmuje ponad 11 tys. ha wód południowego Bałtyku, 30 km wydmowego wybrzeża, cztery jeziora (Łebsko, Gardno, Dołgie Duże i Małe), doliny rzek Łeby, Łupawy i Pustynki oraz wzgórze Rowokół – morenowe wzniesienie z czasów zlodowaceń.
Celem ochrony jest zachowanie 27 cennych typów siedlisk oraz rzadkich gatunków roślin i zwierząt ujętych w unijnych dyrektywach. Największą powierzchnię zajmują jeziora przybrzeżne, okresowo zasilane wodami morskimi, co czyni je wyjątkowymi w skali Europy. Ważnym elementem są również rozległe lasy sosnowe i olsy, a także torfowiska, bagna i mniejsze akweny. Występują tu wszystkie typy siedlisk wydmowych polskiego wybrzeża oraz rośliny zagrożone wyginięciem, w tym największa w Polsce populacja lnicy wonnej.
Ostoja Słowińska to naturalny rezerwuar życia, w którym procesy przyrodnicze toczą się nieprzerwanie. Dzięki licznym szlakom i ścieżkom edukacyjnym każdy może odkrywać jej piękno i niezwykłą wartość.
