Wydmy szare rozwijają się za białymi i inicjalnymi wydmami jako kolejny etap sukcesji roślinności nadmorskiej. To ustabilizowane murawy wydmowe, zdominowane przez byliny oraz dobrze rozwiniętą warstwę mchów i porostów, która wzmacnia stabilność piasku.
Wraz ze wzrostem pokrycia roślinnością, podłoże wzbogaca się w materię organiczną, co umożliwia rozpoczęcie procesów glebotwórczych. Typowym zbiorowiskiem jest Helichryso–Jasionetum litoralis (murawa napiaskowa z kocankami i jasieńcem), z udziałem takich gatunków jak: Corynephorus canescens (szczotlicha siwa),Jasione montana var.litoralis (jasieniec piaskowy), Helichrysum arenarium (kocanki piaskowe), Artemisia campestris subsp.sericea (bylica polna), Hieracium umbellatum var. dunense (jastrzębiec baldaszkowaty), Eryngium maritimum (mikołajek nadmorski) i Epipactis atrorubens (kruszczyk rdzawoczerwony).
Mimo naturalnej aktywności procesów eolicznych, wydmy szare są stosunkowo stabilnym siedliskiem. Sukcesja w kierunku zbiorowisk leśnych przebiega powoli, a nawiewanie piasku podczas sztormów pozwala na odmładzanie fragmentów muraw.
Obecnie obserwuje się sukcesywną redukcję powierzchni tego siedliska. Erozja wybrzeża i dawne nasadzenia drzew znacznie ograniczyły jego zasięg. Na obszarze projektu LIFE for Dunes PL zajmuje ono ok. 1176 ha.