Inicjalne stadia nadmorskich wydm białych to najwcześniejszy etap formowania się systemów wydmowych. Te niewielkie piaszczyste pagórki powstają tuż ponad linią przypływu, w miejscach, gdzie akumulacyjne procesy wiatrowe zaczynają przeważać nad działaniem fal. Zwykle układają się równolegle do brzegu morza i często są zalewane lub przekształcane przez jesienne i zimowe sztormy.
Choć siedlisko to sprawia wrażenie nietrwałego, odgrywa ono kluczową rolę w procesie stabilizacji wybrzeża. Szatę roślinną, zwykle pokrywającą zaledwie 10–20% powierzchni (choć lokalnie może sięgać aż 85%), tworzą gatunki pionierskie, takie jak Honckenya peploides (honkenia piaskowa), Cakile maritima (rukwiel nadmorska) oraz kępy traw, najczęściej Ammophila arenaria (piaskownica zwyczajna). Rośliny te zatrzymują piasek, dając początek dalszemu rozwojowi wydm.
To siedlisko, choć niezwykle cenne ekologicznie, jest też bardzo wrażliwe. Naturalnym zagrożeniem są sztormy, ale największe szkody powoduje działalność człowieka – głównie rozdeptywanie i niekontrolowany ruch turystyczny, prowadzące do częściowego lub całkowitego zniszczenia.
Na obszarze projektu LIFE for Dunes PL siedlisko to zajmuje około 62 hektarów, co stanowi niewielką, ale istotną część nadmorskiego krajobrazu wydmowego.